zwyczajne pakistańskie życie

Byliśmy w sobotę na szczepieniu, a potem w parku. Gorąc niemiłosierny, w zasadzie wymogłam na W. to wyjście, wszystkim pot spływał po czołach i po traumie potrójnego szczepienia nikomu się nic już nie chciało. Ale weekend to dla mnie jedyna w tygodniu szansa na poważniejsze wyjście, więc uparłam się jak dziki osioł. Spocony Miku zrobił kupę i przewijaliśmy go w samochodzie na torbie plastikowej Liberty Books, bo - sierota! - zapomniałam wziąć z domu świeżą podkładkę (Miku ząbkuje, często robi kupy i często przewijamy go w samochodzie). 

W parku był wiatr i cień. Chłód. Szum drzew. Krakanie wron.  Poza tym, puściliśmy Michała na trawę. Wybrudził się cały, znalazł kawałek kości pod palmą, przyglądał się mrówkom, do wron wołał muuu oraz zapoznał się z chłopczykiem. Chłopczyk oczywiście nie był sam, należał do malowniczej grupy, która rozpostarła niedaleko nas obrusy, postawiła pomarańczowy water cooler, metalowy kubeczek i termosy z napojem cytrynowym, wyjęła z przepastnych toreb łyżki, kubki z nietłukącego szkła, plastikowe talerze, spodeczki i pojemniki z pokarmami, zdjęła obuwie po czym rozpoczęła sobotni obiad w plenerze.

Michał się do nich doczepił tak, że zaczęli wołać do niego a dźao. Oczywiście, żadna palma ani nawet wrona nie mogła się równać z 4 kobietami (ich abaje miały ciekawy błyszczący wzorek na rękawach), 2 mężczyznami i 3 dzieci oraz całą ich piknikową aranżacją. Zaglądał do butów i toreb, wyjmował z nich ubranka, kocyki i smoczki, wspinał się po coolerze, musieliśmy więc interweniować i zmieniać mu kilka razy kierunek wędrówki. Bezskutecznie, bo i tak oczywiście do nich wracał. W pewnym momencie z grupy podniósł się pan i przyniósł nam dwa talerze, mówiąc: traditional Afghani khana! 

 W ten sposób zjadłam obiad w uroczym towarzystwie, mówiącym między sobą w języku farsi i dla którego język urdu jest tak samo trudny jak dla mnie. 

Zdołaliśmy jednak wymienić cały repertuar standardowych w takiej sytuacji uśmiechów, uwag i komentarzy: o Karaczi (ponoć kiedyś było tu lepiej niż teraz), pogodzie (że gorąco), życiu z teściami (że uciążliwe), mężu (że dobry to podstawa), moim kraju (że daleko), macierzyństwie (że nie ma kiedy zjeść), trudnościach językowych i o jedzeniu. 

Co było na tych talerzach? 

Na jednym - po prostu biriani, ale o połowę mniej ostre, niż nasze. Starsza pani - mama, twierdziła, że kabuli pulao, taki z rodzynkami, byłby lepszą i bardziej traditional khana. 

Na drugim - mantu, afgańskie* pierogi z wołowiną, które wyglądały na niesamowicie skomplikowane w przygotowaniu. Saima, dziewczyna, która mnie ugaszczała najbardziej, poddała się przy próbie wytłumaczenia tego procesu w urdu. Farsi jest dużo prostszy. Właściwie była zdziwiona, że go nie znam. W jej rodzinie ktoś się ożenił z Rosjanką, mają ileś tam dzieci, i ta Rosjanka już mówi w farsi. Po dwóch latach. Jedliśmy mantu z jogurtem, solą i czosnkiem. I to bardzo, bardzo mi smakowało. 

A na obu talerzach, kubku i wszystkim - tysiące much. 

Lubię bardzo, gdy coś takiego się przydarza :) 

* ale nazwa zabrzmiała znajomo i swojsko... bo podobne pierogi, choć nie wiem, czy tak samo składane, robią też mieszkańcy post-sowieckiej Azji Srodkowej, a często i Rosjanie. I tam mówi się na nie "manty".